Gaming Roast Part 2: Καυστική Κριτική στα Πιο Διάσημα Παιχνίδια των Τελευταίων 20 Χρόνων
Καλώς ήρθες στο δεύτερο μέρος του gaming roast που κανείς δεν ζήτησε, αλλά για να είσαι εδώ σημαίνει πως σου άρεσε.. ή σου αρέσει ο πόνος ή και τα δύο!
Πάμε να μιλήσουμε για μερικά από τα πιο λατρεμένα παιχνίδια της τελευταίας 20ετίας, αυτά που πολλοί αποθεώνουν και λίγοι παραδέχονται την πραγματική αλήθεια γι’ αυτά.
Στο πρώτο part (εδώ) μιλήσαμε για 10 παιχνίδια που έχουν στιγματίσει την παιδική μας ηλικία. Σήμερα πιάνω μερικούς από τους πιο λαμπερούς και ίσως κάποιους από τους πιο υπερτιμημένους τίτλους.

Red Dead Redemption 2 – “Το Simulator του Καβαλάρη Που Δεν Βιάζεται Ποτέ”
Ένα αριστούργημα, λένε. Ναι, αν το χόμπι σου είναι να βλέπεις τον Άρθουρ να σηκώνει αντικείμενα με τον ρυθμό που φυτρώνει η μουστάδα του. Υπέροχη ιστορία, καταπληκτικός κόσμος, αλλά σου έμεινε το φαΐ στο φούρνο μέχρι να ανέβεις στο άλογο. Είναι το μόνο παιχνίδι όπου μια βόλτα μέχρι το χωριό είναι μεγαλύτερη περιπέτεια από την ίδια την κεντρική πλοκή.
Overwatch – “Η μάχη των χαρακτήρων που όλοι παίζουν λάθος”
Το παίζεις για action FPS και καταλήγεις σε κοινωνικό πείραμα πάνω στην ανθρώπινη υπομονή. Ο καθένας παίζει τον ήρωα που του αρέσει, όχι αυτόν που χρειάζεται η ομάδα (το κάνω και εγώ δεν κρίνω) και η Blizzard σε κοιτάει από μακριά να καίγεσαι. Το μόνο πιο χαοτικό από το gameplay του Overwatch είναι το balancing του Overwatch.
The Last of Us – “Καταθλιπτικότατο Καλό Καλημέρα”
Συγκλονιστικό; Αδιαμφισβήτητα ΝΑΙ! Και καταθλιπτικό; Ε, μόνο τόσο όσο ένας χωρισμός, μια φορολογική δήλωση και ένα σουβλάκι που δεν έχει αρκετό τζατζίκι μέσα.. όλα αυτά μαζί! Το παιχνίδι σε κάνει να δεθείς με χαρακτήρες μόνο και μόνο για να τους ξεπαστρέψει και να σε διαλύσει υπαρξιακά και ψυχολογικά. Το Part II μάλιστα έκανε πολλούς να αναρωτηθούν αν είναι μαζοχιστές.
Cyberpunk 2077 – “Το παιχνίδι που έπαιζε καλύτερα… στα trailers”
Τεχνικά έγραψε ιστορία. Κανένα παιχνίδι δεν έχει λανσαριστεί τόσο χάλια και παρ’ όλα αυτά να καταλήξει καλό.
Το day-one ήταν σαν να παίζεις με glitch simulator. NPC πετούσαν, αυτοκίνητα χάνονταν στο έδαφος, και ο Keanu ήταν ο μόνος που δούλευε σωστά.
Αλλά με τα χρόνια… έγινε όντως πολύ καλό.
Μπράβο τους.
Αλλά ποτέ δεν θα ξεχάσουμε. ΠΟΤΕ!
God of War – “Κράτος & Υιός ΑΕ: Το Ταξίδι”
Ο Kratos, ο βασιλιάς της οργής, επιστρέφει… ως μπαμπάς που προσπαθεί να μη βρίσει μπροστά στο παιδί. Ένας ημίθεος που μπορεί να ρίξει κάτω θεούς αλλά όχι την εφηβεία του Atreus. Φανταστική ιστορία, ναι, αλλά έπειτα από την 742η μάχη με Draugr νιώθεις ότι ο Kratos θα φωνάξει “BOY, πάλι τα ίδια;”.
Horizon Zero Dawn – “Ρομποτο-Δεινόσαυροι και Εξήγηση 37 ωρών”
Υπέροχο παιχνίδι, αρκεί να έχεις χρόνο να καταλάβεις την ιστορία. Αν το χάσεις για 5 λεπτά, χρειάζεσαι διδακτορικό στην μηχανική τεχνητής οικολογίας. Ευτυχώς έχει ρομποτικούς δεινόσαυρους και αυτό τους συγχωρεί πολλά. Όχι όλα, αλλά πολλά.
Mass Effect – “Το RPG όπου το σύμπαν κρέμεται από τις ρομαντικές σου επιλογές”
Επικό. Διαχρονικό. Και επίσης το μόνο sci-fi όπου μπορείς να σώσεις γαλαξίες, αρκεί πρώτα να πείσεις την Tali να βγει ραντεβού. Η τριλογία είναι θρυλική, αλλά επίσης γεμάτη επιλογές που υπόσχονται “τεράστιες συνέπειες” και στο τέλος σου αλλάζουν μόνο το χρώμα της έκρηξης.
Battlefield – “Χάος, έκρηξη και κάποιος πάντα φωνάζει REVIVE!”
Το μόνο shooter όπου πεθαίνεις πριν ακούσεις καν τη σφαίρα που σε σκότωσε. Τα γραφικά εκπληκτικά, δεν τα βλέπεις ποτέ, γιατί είσαι μόνιμα στο πάτωμα. Το multiplayer… ας πούμε ότι μοιάζει με σχολική εκδρομή όπου όλοι έχουν χειροβομβίδες. Είναι το παιχνίδι που σου δείχνει πόσο αποτυχημένη είναι η συνεργασία στην ανθρωπότητα.
Super Mario Odyssey – “Ο υδραυλικός που ταξιδεύει περισσότερο και από influencer”
Ο Mario φοράει ένα καπέλο δαιμόνιο και μπαίνει σε σώματα πλασμάτων. Δεν θα το συζητήσουμε άλλο. Το παιχνίδι είναι πανέμορφο, χαριτωμένο και 100% Nintendo. Δηλαδή… περίεργο, γλυκό και κάπως unsettling αν το σκεφτείς πολύ. Όλοι το αγαπάμε, δεν ξέρουμε ακριβώς γιατί (ίσως και να ξέρουμε).
Pokémon – “Μαζεύουμε ζωάκια, τα βάζουμε να σκοτώνονται… αλλά για καλό σκοπό!”
Τα Pokémon συνεχίζουν την παράδοση: χρειάζεσαι 20 χρόνια εμπειρία για να καταλάβεις το competitive, αλλά 20 λεπτά για να καταλάβεις ότι η Game Freak δεν ξέρει τι σημαίνει optimization. Το Pokémon έχει το σύνδρομο Coca-Cola: δεν χρειάζεται να αλλάξει τίποτα για να πουλήσει. Αλλά ναι, το performance των πρόσφατων τίτλων ήταν προσβολή σε όλους μας. Παρ’ όλα αυτά, συνεχίζουμε να τα αγοράζουμε σαν να είμαστε σε cult.
Resident Evil 4 – “Καλώς ήρθατε στο χωριό των Κακών Ξαδέρφων της Ισπανίας”
Ο Leon πολεμάει μανιακούς χωρικούς και τέρατα που μοιάζουν με μπουγάτσα που ζωντάνεψε. Ένα από τα καλύτερα action – horror ever, ναι, αλλά έχει και dialogue που κάνει τα ισπανικά σου να κλαίνε. “¡Detrás de ti, imbesil!” iconic.
FIFA – “Η ετήσια ενημέρωση με τα full-price vibes”
Νέα χρονιά, νέο FIFA! Με νέες μεταγραφές, νέα μενού και… το ίδιο gameplay από το 2014. Το παιχνίδι είναι τόσο pay to win στο Ultimate Team που το χειριστήριο χρειάζεται από πίσω υποδοχή για την πιστωτική σου κάρτα. Για να μην μιλήσουμε για τους servers που σε κάθε release είναι έτοιμοι να αποσυρθούν στη Μύκονο.
Among Us – “Η κοινωνική διάλυση στο διάστημα”
Παιχνίδι που ένωσε φίλους… μόνο στην καραντίνα και για να τους καταστρέψει όταν τελείωσε. Η φιλία τελειώνει όταν κάποιος πει “Εγώ ήμουν στο electrical”. Αν δεν έχεις κατηγορηθεί άδικα για impostor, δεν έχεις ζήσει πραγματική προδοσία. Το παιχνίδι που αναθεώρησες για τα άτομα που έχεις δίπλα σου και πόσα ψέματα σου έχουν πει.
Destiny – “Το Παιχνίδι που Μας Υποσχέθηκε Σύμπαν και Μας Έδωσε Grind”
Αν σου αρέσει να παίζεις το ίδιο mission για την υπόλοιπη ζωή σου, αυτό είναι το παιχνίδι σου. Κανείς δεν ξέρει πραγματικά τι γίνεται στην ιστορία, ακόμη και η Bungie δείχνει μπερδεμένη στις ενημερώσεις. Αλλά το gunplay; Εκεί ναι, σε κρατάει σαν κακή σχέση που δεν μπορείς να αφήσεις.
Το Destiny είναι σαν εκείνο το “αθώο” άτομο που σου λέει: “Έλα, μόνο για λίγο θα βγούμε.” Και μετά βρίσκεσαι έξι ώρες αργότερα να κουβαλάς έναν ημιλιπόθυμο Titan και να αναρωτιέσαι τι κάνεις στην ζωή σου από το 2014.
Elden Ring – “Ο Οδηγός Καταστροφής για Τουρισμό στα Ντάρκλαντς”
Το Elden Ring είναι το παιχνίδι που σου λέει: “Τι; Θέλεις ιστορία; Τρέχα ψάξε τη σε 37 κρυφά αντικείμενα και μισή πρόταση που πετάει ένας σκελετός.”
Είναι επίσης το μοναδικό open world όπου:
- Πας σε λάθος δάσος; Πεθαίνεις.
- Πας σε λάθος μονοπάτι; Πεθαίνεις.
- Πας να μυρίσεις ένα λουλούδι; Πεθαίνεις από δράκο που εμφανίζεται σαν τον φίλο που σου δάνεισε 20 ευρώ για να παίξεις φρουτάκια και δεν του τα επέστρεψες ποτέ!
Όλο το παιχνίδι είναι “trial & error”, με έμφαση στο error. Αλλά το καλύτερο; Όταν επιτέλους σκοτώνεις ένα boss, μια ντροπιασμένη ευφορία σε γεμίζει, λες και κατάφερες κάτι ηρωικό… μέχρι το επόμενο boss που θα σε ισοπεδώσει σε 12 δευτερόλεπτα.
Escape from Tarkov – “Το PTSD Simulator”
Το Tarkov δεν είναι παιχνίδι. Είναι φορολογικό σύστημα με όπλα.
Εδώ δεν παίζεις για να διασκεδάσεις. Παίζεις για να:
- χάσεις loot
- νευριάσεις
- να αναρωτηθείς γιατί κάθε τυχαίος scav ακούγεται σαν να είναι Navy Seal με 7 PhD στη βλητική.
Είναι το μοναδικό FPS όπου:
- μπαίνεις στη μάχη με full gear; Πεθαίνεις μέσα σε 4 δευτερόλεπτα από κάποιον που έχει μόνο πιστόλι.
- μπαίνεις με τίποτα; Βρίσκεις το καλύτερο loot της ζωής σου και πεθαίνεις στα 3 μέτρα από κακή γωνία.
Το Tarkov σε μαθαίνει ότι η ζωή είναι άδικη και οι developers ακόμα πιο άδικοι. Και φυσικά, τα menus. Είναι σαν να ένωσαν ένα excel, μια μάντρα όπλων, και μια αποθήκη Ikea σε ένα γιγαντιαίο puzzle που πρέπει να λύσεις πριν σε σκοτώσουν. Το καλύτερο χειρότερο FPS παιχνίδι αν θες να βασανίσεις τον εαυτό σου.
Bloodborne – “Το Gothic Σαδομαζό: Now in 60 Shades of Grey Fog”
Το Bloodborne είναι σαν να πήραν τα Dark Souls, να τους έβγαλαν το ασβέστιο, να πρόσθεσαν λυσσασμένο pacing και να είπαν: “Ας δούμε ποιος έχει γερό συκώτι.”
Το παιχνίδι σου λέει ότι έχεις επιλογές. Δεν έχεις. Έχεις όμως:
- dodge
- dodge πιο γρήγορα
- dodge ακόμα πιο γρήγορα γιατί το τέρας που σε κυνηγάει έχει περισσότερα χέρια απ’ όσα έχει ολόκληρη η οικογένειά σου.
Η πόλη είναι πανέμορφη, ατμοσφαιρική και γεμάτη μυστήριο, δηλαδή γεμάτη τέρατα που σου ουρλιάζουν στην μούρη κάθε 40 μέτρα. Κι όταν νομίζεις ότι κατάλαβες τι συμβαίνει… τότε το παιχνίδι αποφασίζει να γίνει love craft και σου πετάει eldritch θεότητες λες και είσαι σε cosmic TED Talk.
Στο τέλος της ημέρας, αγαπάμε αυτά τα παιχνίδια όσο κι αν τα κράζουμε. Ίσως επειδή μας θυμίζουν ότι το gaming δεν είναι τέλειο, αλλά είναι δικό μας. Με bugs, δράματα, remasters, loot boxes, remake και sequel nο σοκ.
Θα υπάρξει Part 3; Αν συνεχίσουν οι εταιρείες να μας δίνουν υλικό… φυσικά και ναι.
Μέχρι τότε: παίξτε, κράξτε, ξαναπαίξτε. Είναι ο κύκλος της gaming ζωής.

Αν ταυτίστηκες με το άρθρο κάνε ένα follow παρακάτω!
Twitch | Instagram | Tik Tok | YouTube




Leave a Reply